Bacchylides Ode 17, Dithyramb 3

Ode 17
Ηίθεοι [ἢ] Θησεύς
Κυανόπρῳρα μὲν ναῦς μενέκτυπον
Θησέα δὶς ἑπτά τ’ ἀγλαοὺς ἄγουσα
κούρους Ἰαόνων
Κρητικὸν τάμνε πέλαγος:
τηλαυγέϊ γὰρ [ἐν] φάρεϊ
βορήϊαι πίτνον αὖραι
κλυτᾶς ἕκατι π[ο]λεμαίγιδος Ἀθάνας:
1 κνίσεν τε Μίνωϊ κέαρ
ἱμεράμπυκος θεᾶς
Κύπριδος αἰνὰ δῶρα:
χεῖρα δ’ οὐκέτι παρθενικᾶς
ἄτερθ’ ἐράτυεν, θίγεν
δὲ λευκᾶν παρηΐδων:
βόασέ τ’ Ἐρίβοια χαλκο-
θώρακα Πανδίονος
ἔκγονον: ἴδεν δὲ Θησεύς,
μέλαν δ’ ὑπ’ ὀφρύων
δίνασεν ὄμμα, καρδίαν τέ ϝοι
σχέτλιον ἄμυξεν ἄλγος,
20εἶρέν τε: Διὸς υἱὲ φερτάτου,
ὅσιον οὐκέτι τεᾶν
ἔσω κυβερνᾷς φρενῶν
θυμόν: ἴσχε μεγαλοῦχον ἥρως βίαν.
ὅ τι μὲν ἐκ θεῶν μοῖρα παγκρατὴς
25ἄμμι κατένευσε καὶ Δίκας ῥέπει τά-
λαντον, πεπρωμέναν
αἶσαν ἐκπλήσομεν, ὅταν
ἔλθῃ: σὺ δὲ βαρεῖαν κάτε-
χε μῆτιν. εἰ καί σε κεδνὰ
30τέκεν λέχει Διὸς ὑπὸ κρόταφον Ἴδας
μιγεῖσα Φοίνικος ἐρα-
τώνυμος κόρα βροτῶν
φέρτατον, ἀλλὰ κἀμὲ
Πιτθέος θυγάτηρ ἀφνεοῦ
35πλαθεῖσα ποντίῳ τέκεν
Ποσειδᾶνι, χρύσεον
τέ ϝοι δόσαν ἰόπλοκοι
κάλυμμα Νηρηΐδες.
τῶ σε, πολέμαρχε Κνωσίων,
40κέλομαι πολύστονον
ἐρύκεν ὕβριν: οὐ γὰρ ἂν θελοι-
2 μ’ ἀμβρότου ἐραννὸν Ἀοῦς
ἰδεῖν φάος, ἐπεί τιν’ ἠϊθέων
σὺ δαμάσειας ἀέκον-
45τα: πρόσθε χειρῶν βίαν
δείξομεν: τὰ δ’ ἐπιόντα δαίμων κρινεῖ.
τόσ’ εἶ]πεν ἀρέταιχμος ἥρως:
τάφον δὲ ναυβάται
φωτὸς] ὑπεράφανον
50θάρσος: Ἁλίου τε γαμβρῷ χολώ[σατ’ ἦτορ,
ὕφαινέ τε ποταινίαν
μῆτιν, εἶπέν τε: μεγαλοσθενὲς
Ζεῦ πάτερ, ἄκουσον: εἴπερ μ[ε κούρ]α
Φοίνισσα λευκώλενος σοὶ τέκε,
55νῦν πρόπεμπ’ ἀπ’ οὐρανοῦ θ[οὰν
πυριέθειραν ἀστραπὰν
σᾶμ’ ἀρίγνωτον: εἰ
δὲ καὶ σὲ Τροιζηνία σεισίχθονι
φύτευσεν Αἴθρα Ποσει-
60δᾶνι, τόνδε χρύσεον
χειρὸς ἀγλαὸν
ἔνεγκε κόσμον ἐκ βαθείας ἁλός,
δικὼν θράσει σῶμα πατρὸς ἐς δόμους.
εἴσεαι δ’ αἴ κ’ ἐμᾶς κλύῃ
65Κρόνιος εὐχᾶς
ἀναξιβρόντας ὁ πάντων μεδέων.
κλύε δ’ ἄμετρον εὐχὰν μεγασθενὴς
Ζεύς, ὑπέροχόν τε Μίνωϊ φύτευσε
τιμὰν φίλῳ θέλων
70παιδὶ πανδερκέα θέμεν,
ἄστραψέ θ’: ὁ δὲ θυμάρμενον
ἰδὼν τέρας πέτασε χεῖρας
κλυτὰν ἐς αἰθέρα μενεπτόλεμος ἥρως,
εἶρέν τε: Θησεῦ, σὺ τάδε
75μὲν βλέπεις σαφῆ Διὸς
δῶρα: σὺ δ’ ὄρνυ’ ἐς βα-
ρύβρομον πέλαγος: Κρονίδας
3 δέ τοι πατὴρ ἄναξ τελεῖ
Ποσειδὰν ὑπέρτατον
80κλέος χθόνα κατ’ ἠΰδενδρον.
ὣς εἶπε: τῷ δ’ οὐ πάλιν
θυμὸς ἀνεκάμπτετ’, ἀλλ’ εὐ-
πάκτων ἐπ’ ἰκρίων
σταθεὶς ὄρουσε, πόντιόν τέ νιν
85δέξατο θελημὸν ἄλσος.
τά[φ]εν δὲ Διὸς υἱὸς ἔνδοθεν
κέαρ, κέλευσέ τε κατ’ οὖ-
ρον ἴσχεν εὐδαίδαλον
νᾶα: μοῖρα δ’ ἑτέραν ἐπόρσυν’ ὁδόν.
90ἵετο δ’ ὠκύπομπον δόρυ: σόει
νιν βορεὰς ἐξόπιν πνέουσ’ ἀήτα:
τρέσσαν δ’ Ἀθαναίων
ἠϊθέων πᾶν γένος, ἐπεὶ
ἥρως θόρεν πόντονδε, κα-
95τὰ λειρίων τ’ ὀμμάτων δά-
κρυ χέον, βαρεῖαν ἐπιδέγμενοι ἀνάγκαν:
φέρον δὲ δελφῖνες ἁλι-
ναιέται μέγαν θοῶς
Θησέα πατρὸς ἱππί-
100ου δόμον, μέγαρόν τε θεῶν
μόλεν: τόθι κλυτὰς ἰδὼν
ἔδεισ’ ὀλβίοιο Νη-
ρέος κόρας: ἀπὸ γὰρ ἀγλα-
ῶν λάμπε γυίων σέλας
105ὧτε πυρός, ἀμφὶ χαίταις
δὲ χρυσεόπλοκοι
δίνηντο ταινίαι: χορῷ δ’ ἔτερ-
πον κέαρ ὑγροῖσι ποσσίν:
σεμνάν τε πατρὸς ἄλοχον φίλαν
110ἴδε βοῶπιν ἐρατοῖ-
σιν Ἀμφιτρίταν δόμοις:
ἅ νιν ἀμφέβαλεν αἰόλαν πορφύραν,
κόμαισί τ’ ἐπέθηκεν οὔλαις
4 ἀμεμφέα πλόκον,
τόν ποτέ ϝοι ἐν γάμῳ
δῶκε δόλιος Ἀφροδίτα ῥόδοις ἐρεμνόν.
ἄπιστον ὅ τι δαίμονες
θέωσιν οὐδὲν φρενοάραις βροτοῖς:
νᾶα παρὰ λεπτόπρυμνον φάνη: φεῦ,
120οἵαισιν ἐν φροντίσι Κνώσιον
ἔσχασεν στραταγέταν, ἐπεὶ
μόλ’ ἀδίαντος ἐξ ἁλὸς
θαῦμα πάντεσσι, λάμ-
πε δ’ ἀμφὶ γυίοις θεῶν δῶρ’, ἀγλαό-
125θρονοί τε κοῦραι σὺν εὐ-
θυμία νεοκτίτῳ
ὠλόλυξαν, ἔ-
κλαγεν δὲ πόντος: ἠΐθεοι δ’ ἐγγύθεν
νέοι παιάνιξαν ἐρατᾷ ϝοπί.
130Δάλιε, χοροῖσι Κηΐων
φρένα ἰανθεὶς
ὄπαζε θεόπομπον ἐσθλῶν τύχαν.